echte zorg op maat .be

Echte zorg op maat verdient een ernstige financiering

17 jaar ben ik met plezier opvoedster geweest maar van dat gevoel blijft nog maar weinig over

do 8 mrt 2018 - 8:38 -- Echte zorg op maat

Een opvoedster klaagt de hoge werkdruk aan en de gevolgen ervan op de werkvloer.

17 jaar lang ben ik met plezier en heel veel trots opvoedster geweest. Maar van dat gevoel blijft ondertussen nog maar weinig over. Wij behoorden nooit tot de bestbetaalde sector, we hadden ook nooit de beste werkvoorwaarden of het meest gezinsvriendelijke beroep … maar we haalden wel onze arbeidsvreugde en voldoening uit de contacten met de zorggebruikers en de sterke band met het team. Dat is jammer genoeg verleden tijd.

Om personeelsuren te sparen worden diensten zo kort mogelijk gemaakt. Zo weinig mogelijk personeelspunten gebruiken is de boodschap. Diensten van 3 uurtjes passeren minstens 1 keer per week (soms 3 keer) de revue.

Als mens betekent dat minder vrije dagen. Als opvoedster wil dat zeggen dat je goed moet doorwerken om naast de zorg voor de zorggebruiker al je andere taken en administratie gedaan te krijgen (eten bestellen, propere lakens leggen, kledingpakketjes maken, was sorteren, medicatie bestellen, aanwezigheidslijsten invullen, …) zodat je je collega niet opzadelt met extra werk.

We spreken dan nog niet eens over verplaatsingen naar dokters of tandartsen. Overwerken komt daardoor vaak voor. Eigenlijk mogen we helemaal geen overuren maken, want daar is geen geld voor. Daardoor twijfel je eerst om al dan niet je overuren te noteren, maar die twijfel maakt uiteindelijk plaats voor frustratie omdat niemand iets doet aan de situatie. Oversten luisteren naar je maar geven aan dat zij niet meer kunnen doen, en dat geloof ik. Uit respect voor jezelf, en omdat de thuisomgeving je voor gek verklaart, geef je je overuren na verloop van tijd wel aan.

En dan volgt het volgende probleem: hoe in godsnaam ga je die overuren ooit kunnen opnemen. Als verlof opnemen alleen kan op vastgelegde, ingecalculeerde momenten. Verlof en terugnemen van overuren moet niet passen in het leven van de werknemer. Het moet passen binnen de werking van de instelling. Ai, alweer een frustratie rijker.

Met je zieke collega’s zou je medelijden moeten hebben, maar als je vaak moet inspringen om de afwezigheden wegens ziekte op te vangen voelt dat toch net iets anders aan. Want je vrije tijd is er aan voor de moeite en de overuren die je maakt door je collega te vervangen, kan je niet opnemen wanneer het jou uitkomt.

Ben je zelf de zieke collega, dan ben je niet alleen behoorlijk ziek omdat je zo lang mogelijk bent blijven werken maar daar bovenop voel je je ook nog eens megaschuldig.

Werk en privé gescheiden houden. Nog zoiets. Ook dat is alleen maar moeilijker geworden. Wanneer de zorggebruiker dringend iets nodig heeft, koop je dat snel even in je vrije tijd want tijdens je werkuren heb je daar zelden de tijd voor. Door die korte diensten ben je meer dagen op je werk, maar wanneer je dan eens vrij bent, dan ben je vaak nog bezig met kleine taakjes voor je werk.

Uitstapjes met zorggebruikers schieten erover. Een zorggebruiker die aangeeft dat hij "naar buiten wil" gewoon een jas aantrekken zodat hij even in zijn eentje op het koertje kan "luchten", voelt niet ok. Je opvoedershart bloedt, want je weet maar al te goed wat de zorggebruiker eigenlijk echt bedoelde met "ik wil naar buiten". Die zorggebruiker begrijpt uiteraard niet dat er iets is veranderd en al helemaal niet waarom.

Ook voor eender welke vorm van teambuilding is er geen ruimte. Er is noch de tijd, noch het geld voor. Als team zelf iets regelen, als team gaat niet, want altijd is er wel iemand aan het werken. Dat is uiteraard niet bevorderlijk voor de teamspirit. En als er nu één sector is waar je hechte teams nodig hebt, dan is dat de zorgsector. Zeker nu.

Mister burn-out heeft er de grootste lol in, want sterk opvoedend personeel is intussen een makkelijke prooi geworden.

Twitter icon
Facebook icon
LinkedIn icon
e-mail icon