echte zorg op maat .be

Echte zorg op maat verdient een ernstige financiering

Hermine: "Vragen we voor het pubermeisje in onze voorziening dan maar een extra pilletje aan de kinderpsychiater zodat ze in slaap kan vallen?"

ma 26 feb 2018 - 12:10 -- Echte zorg op maat

Ook het ondersteunend personeel ziet wat er misgaat in de sector. Hermine is zo iemand. Om het gebrek aan middelen aan te klagen deelt zij enkele hartverscheurende verhalen van jongeren in haar voorziening. Ze hoopt daarmee de politici wakker te schudden.

Ik werk al jaren met jongeren uit een problematische opvoedingssituatie. De kinderen die in onze voorziening worden geplaatst hebben een zeer complexe thuiscontext. Ze komen uit grote en ontwrichte gezinnen. Ze hebben te maken met armoede, verwaarlozing, alcoholisme, verbaal en fysiek geweld, seksueel grensoverschrijdend gedrag, en ouders met een psychiatrisch verleden (en heden).

Heel wat kinderen komen de deur van onze voorziening binnen met heel wat bagage. En daar bovenop hebben ze ook nog eens een verstandelijke handicap.

Er bestond en bestaat nog steeds geen aanpak en behandeling die standaard uit een of andere schuif genomen kan worden. Voor elk kind en voor elke context is het telkens opnieuw zoeken naar zorg op maat. Een heel belangrijke pijler voor die kwetsbare kinderen en jongeren is het scheppen van een klimaat van veiligheid, vertrouwen, continuïteit, rust, structuur en stabiliteit. Dat is voor elk kind een basisvoorwaarde om te kunnen groeien en optimaal te kunnen ontwikkelen.

Dat veilig klimaat kan niet enkel gerealiseerd worden vanuit de basishouding van de individuele begeleider. Die voorwaarde kan niet alleen gedragen worden door de rug van de individuele begeleider. Dat is niet alleen loodzwaar maar gewoon onmogelijk. Om dat te doen zijn er voldoende middelen nodig!

Een voorziening heeft met de huidige zorgregie niet meer de vrijheid om zelf open plaatsen toe te wijzen. De voorziening kan met andere woorden niet meer zelf een verantwoorde match zoeken zodat de basisvoorwaarde voor elk kind gewaarborgd blijft en "de last" kan gedragen worden door de beschikbare kracht.

Dat heeft tot gevolg dat er in de leefgroepen, die sowieso al veel te groot zijn, een combinatie van problematieken samenwoont, die, met excuus voor de oneerbiedige formulering, de sfeer heeft van een rattennest en dat alles behalve een veilig klimaat vormt voor de kwetsbare kinderen en jongeren.

Zelf begrijp ik het al lang niet meer maar ik probeer mij voor te stellen dat er iemand is die nog altijd wel een plan voor ogen heeft. Want wie wordt hier eigenlijk beter van?

Is het de individuele opvoeder? Die komt werken en staat dikwijls alleen in een groep van 17 jongeren. Hij riskeert dagelijks om beschimpt, uitgelachen en arrogant afgesnauwd te worden. Dikwijls hangt er de sfeer van fysieke dreiging en meer en meer blijft het niet bij dreiging alleen.

Wordt het omkaderend personeel, waar ik er eentje van ben, er dan beter van? Wij worden bedolven onder toenemende administratieve taken. Er moet gemeten, geregistreerd, ingeschaald en procedures nageleefd worden. Dat alles om meer kwaliteit te beogen?

Of zijn het de gezinnen? Zij hebben onze draagkracht nodig om samen een manier te vinden om een gepast opvoedingsklimaat te vinden voor hun kinderen. Hebben we nog tijd voor hen?

Of wacht, worden de kinderen en jongeren zelf er misschien beter van?

Wordt het pubermeisje dat in onze voorziening geplaatst is omwille van fysiek geweld bij haar thuis er misschien beter van? Nu brengt zij elke dag in een sfeer van dreiging en geweld door. Elke avond gaat zij bang slapen en vreest het geroep en getier op de gang. Vragen we voor haar dan maar een extra pilletje aan de kinderpsychiater zodat ze in slaap kan vallen?

Misschien het meisje van bijna 18 jaar dat uit een kansarm en vierde wereld gezin komt? Zij probeert haar best te doen op school en is proper en fier op haar eigen.

Zij wil het zo graag anders voor zichzelf, beter dan wat ze thuis gezien heeft. Maar nu haakt ook zij af op school, en heeft ze depressieve en psychosomatische klachten. Ze kan de stress in de leefgroep niet aan en zegt dat ze op haar 18de toch maar naar huis terug zal gaan. Ze zal naar huis gaan en snel ondergesneeuwd geraken in haar milieu om uiteindelijk toch niet de dans ontsprongen te zijn.

Is het het 18-jarig meisje waarvan de moeder opgenomen is in de psychiatrie? Zij gaat elk weekend naar huis waar ze overgeleverd wordt aan een zodanig verstikkend en verstrikkend "netwerk" dat ze ermee dreigt om zelfmoord te plegen. Wil ze graag toch wat meer in de voorziening blijven en tot rust komen in de leefgroep?

- Ja, heel graag!
- Maar toch, neen bedankt, er zijn teveel 'crisismeisjes'' ...

Van de regen in de drop gesproken ...

Of zijn het de 'crisisjongeren' zelf dan? Ook die jongeren hebben een zware rugzak vol bagage en hebben nood aan stabiliteit, grenzen en structuur. Zij testen uit, voelen de verzwakte draagkracht en vinden geen tegengewicht voor hun gedragsproblemen. Worden zij beter van dagelijks door het lint te gaan, worden zij er beter van om van interne naar externe time-out te gaan, voorgeleid te worden bij een jeugdrechter die het ook allemaal niet meer weet?

Is het de zorgregie zelf dan? Slapen zij misschien op hun twee oren omdat de wachtlijsten worden weggewerkt? Ondertussen wiegen de politiekers de maatschappij in slaap. Zijn zij zich bewust van de drama's die er zich vandaag en morgen gaan afspelen achter de muren van de voorzieningen?

We're all human after all ...

Dus, beste minister, probeer aub eens te horen naar al deze individuele verhalen. Misschien klopt er heel ergens wel een of ander theoretische plan op papier maar de realiteit is heel anders ...

We're all human after all ...

Twitter icon
Facebook icon
LinkedIn icon
e-mail icon