Maatschappelijk assistent Veerle: “Meneer/mevrouw de minister: ge moogt altijd eens mee op oudergesprek gaan en het zelf eens uitleggen. Benieuwd hoe u het er vanaf brengt!”

Veerle werkt in een voorziening voor minderjarigen. Ze wordt dagelijks geconfronteerd met de rigiditeit van het systeem.

Tja, hoe zal ik het zeggen ….

Als maatschappelijk assistent in een voorziening voor minderjarigen zijn ouders (pleegouders, stiefouders, …) mijn belangrijkste publiek. Volwassen worden, die belangrijke 18de verjaardag, zorgen voor een kind met beperking, balans werk-gezin, …. zijn onderwerpen die regelmatig aan bod komen.

Ouders rekenen op onze kennis, expertise en leunen op ons als het moeilijk wordt. Een kind met een beperking dat volwassen wordt veroorzaakt heel wat (emotionele) stress. Niet gemakkelijk. Vaak zijn wij de eersten die met ouders en hun kind over de toekomst beginnen, omdat het onze plicht is en het meestal niet anders kan.

Deze gesprekken verlopen dikwijls chaotisch. Naast de emotionele impact van die zoon of dochter die volwassen wordt, moeten ouders nadenken over de gevolgen hiervan en moeten er beslissingen gemaakt worden. Wat ouders denken, willen, hopen en voelen stemt vaak niet overeen met hoe hun kind naar de toekomst kijkt.

In deze emotioneel moeilijke periode komen wij aanzetten met het praktische, concrete, met informatie. We gebruiken termen zoals persoonsvolgende financiering, ondersteuningsplan, DOP, budget, RTH, NRTH, punten, inschaling, overgangsmaartregel, VAPH, wachten op budget, prioriteitengroepen, wel/niet op internaat blijven, …. .

Ondertussen zijn we specialist geworden in het vinden van verklaringen voor deze woorden, omschrijvingen, tekenen van huisjes, geldbeugels, schema’s, … . Standaard zit in mijn pennenzak een hele kleurdoos. Dit alles neemt niet weg dat ik, gaandeweg het proces opgang komt, zie en voel dat ouders ongerust en gefrustreerd worden. Ouders die, samen met ons, botsen op de rigiditeit van het systeem. Machteloos.

Ouders stellen vragen zoals: kan hij bij jullie blijven? Wat als hij niet kan gaan werken? Hij komt toch niet terug naar huis voor altijd (dat kan ik niet aan)? Je gaat ons toch helpen? Hoe verloopt die overgangsmaatregel? Hij krijgt dan toch genoeg punten om in een volwassenwerking te verblijven?

Wij antwoorden standaard: we weten het niet, dat zou kunnen, als de regels niet veranderen dan… , het kan zijn dat…, ik zal eens bellen naar het VAPH, misschien dat mijn collega meer weet, … .
We trachten steeds eerlijk te zijn, ook al doet het pijn. Zeker wanneer ouders vragen hoe lang hun kind nog moet wachten in prioriteitengroep 3.

Ook onze jongeren stellen vragen, rekenen erop dat wij (als volwassenen en professionals) het allemaal in orde brengen. Steunen op ons. Helaas …..

Hierbij een uitnodiging aan de minister (of de volgende aan de macht): ge moogt altijd eens mee op oudergesprek gaan en het zelf eens uitleggen. Benieuwd hoe u het er vanaf brengt!

Foto: Volkan Olmez