echte zorg op maat .be

Echte zorg op maat verdient een ernstige financiering

Opvoeder Marc: "Daarom vind ik mijn job een zwaar beroep"

wo 7 mrt 2018 - 8:03 -- Echte zorg op maat

Opvoeder Marc werkt sinds 1980 als begeleider in de gehandicaptenzorg. Hij vindt dat opvoeders een zwaar beroep hebben en bewijst dat aan de hand van zijn werk van elke dag.

Ik heet Marc en ik werk sinds 1980 als begeleider in de zorgsector. Bijna mijn hele carrière lang heb ik gewerkt met "mensen die moeilijk begeleidbaar" zijn. De vraag of mijn werk een zwaar beroep is wil ik beantwoorden aan de hand van hoe ik vandaag mijn werk moet doen.

Ik ben nu 57 jaar en ik werk 1 op de 2 weekends en in de week werk ik in wisselende shiften (vroege, late en sporadisch nachten). Mijn werk houdt in dat ik een groep mensen met een verstandelijke beperking en bijkomend moeilijk gedrag begeleid. Drie op de vier van mijn cliënten hebben een interneringsmaatregel dus weinig mogelijkheden om elders te kunnen gaan wonen.

Waarom vind ik mijn job een zwaar beroep?

Ik kan nooit voorspellen wat de volgende dag gaat brengen en dat ondanks een voorspelbare structuur met een dag- en maandplanning. Bij de cliënten hangt voortdurend een gespannen sfeer die erg snel kan omslaan in conflicten of (zowel fysieke als verbale) agressie. Van mij wordt verwacht dat ik flexibel kan omgaan met die onvoorspelbare factoren.

Daarbij komt dat bij de begeleiders van dit soort doelgroepen door de hoge stressfactor het ziekteverzuim en het personeelsverloop ontzettend hoog is. Dat betekent dat er regelmatig nieuwe collega’s in dienst genomen, opgeleid en gecoacht moeten worden.

Vanuit de directie en het beleid heeft men de nodige aandacht voor de zwaarte van de groep. Door hun creatieve oplossingen zorgen zij er al voor dat er in de mate het mogelijke meer dan het wettelijke personeelskader voorzien wordt.

Maar toch wordt er elke dag een immense inspanning van de begeleiding gevraagd om de dagelijkse zorg en veiligheid van cliënten en bewoners te vrijwaren. Daarvoor moet je voortdurend "scherp staan". Dat weegt zwaar op het dagelijks functioneren met de vernoemde doelgroep.

Het is een eigen aan de doelgroep dat ze een beperkte en trage leerbaarheid bezitten. Deze cliënten hebben al vaak een heel traject in verschillende zorgvoorzieningen afgelegd. Ze belanden daar dan ook op een zwarte lijst als onhandelbaar. In Nederland hanteert men voor hen de pejoratieve term "uitbehandeld".

Vanuit maatschappelijk oogpunt kunnen we stellen dat er weinig perspectief is voor deze doelgroep. Dat vraag van de begeleiding veel creativiteit om met deze doelgroep om te gaan. We verwachten van de begeleiders dat ze specialist zijn in het "out of the box " denken en handelen.

Je kan van deze stellen dat er weinig positieve reactie is. De "return" van de cliënten erg is erg minimaal. Nieuwe collega’s krijgen dit als een adagio mee: "Geef veel, verwacht weinig terug."

Het hoge personeelsverloop toont volgens mij ook aan dat wij een zwaar beroep hebben. Ik heb sinds 2003 al 150 begeleiders, collega’s de revue zien passeren. Daarnaast zie ik dat er binnen de gehandicaptensector geen middelen zijn om begeleiders meer voordelen te geven. Geen enkele collega krijgt maaltijd-, eco- of andere cheques, een risicopremie bestaan niet.

Dus ja, namens mezelf en de vele collega’s meen ik te kunnen stellen dat wij een zwaar beroep hebben.

Twitter icon
Facebook icon
LinkedIn icon
e-mail icon