echte zorg op maat .be

Echte zorg op maat verdient een ernstige financiering

Opvoeder Paul roept op tot staking tegen personeelstekort en agressie

wo 5 apr 2017 - 11:49 -- Echte zorg op maat

Paul werkt als opvoeder in een instelling voor minderjarigen met GES-problematieken, autismespectrumstoornissen, licht mentale, matig mentale en zwaar mentale handicaps en sociale problematieken (al of niet alles door elkaar vermengd). Aan de instelling is ook een school verbonden. In deze open brief legt hij uit waarom hij dringend meer personeel op de werkvloer wil.

Geachte collega's,
Beste vrienden,

In 2011 hebben wij in de gehandicaptenzorg gestaakt tegen het personeelstekort. Volgens de normering waren er op dat moment 2 200 voltijdse equivalenten te weinig in de sector.

Na enkele stakingsdagen was het kabinet bereid om 500 VTE's toe te voegen aan de personeelsomkadering in alle Vlaamse sectoren. Daarnaast ondertekenden zowel de vakbonden als het kabinet en de werkgeversorganisaties een protocol met daarin de belofte om binnen het jaar een constructieve oplossing te zoeken voor de rest van het perso-neelstekort binnen het jaar. Dat was 2011.

Vandaag is de personeelsomkadering niet alleen ontoereikend maar is er zelfs geen personeel meer om de collega's die ziek thuis zijn te vervangen. Wij moeten met 85,6% personeelsomkadering 106% output halen. Collega's met een burn-out zijn niet meer op één hand te tellen.

Mag ik jullie 1 reden geven van de vele afwezigheden van personeel in de instelling? 1 woord: agressie, brute agressie.

Slagen, verwijten, bedreigingen (ook op de sociale media), bijten, nijpen, krabben, terroriseren van het personeel, schade aan auto's, fietsen, computers, brillen, gsm’s, noem maar op.

De agressors zijn niet alleen de bewoners maar ook hun entourage, ook hun familie en vrienden laten zich hierin niet onbetuigd.

Maandelijks krijgen we op het comité preventie en bescherming op het werk (CPBW) de cijfers voorgeschoteld. Bij ons worden alle vormen van agressie bijgehouden. Vorig jaar waren er alleen in de instelling 745 gevallen van agressie tegen personeel. De getallen van de school werden niet bekend gemaakt maar zijn ongetwijfeld even alarmerend.

Helaas stellen we vast dat collega's niet alle gevallen van agressie doorgeven. Verbale agressie behoort nu al tot onze dagelijkse norm. Sommige collega’s zeggen mij: “Als ik alles moet melden dan ben ik een uur per dag bezig met meldingen doen. Ik heb wel iets anders te doen.” Collega’s sluiten zich, alleen of samen met de andere bewoners, op als de grenzen overschreden worden.

Sommige collega’s durven gevallen van agressie niet melden omdat zij niet over een vaste arbeidsovereenkomst (benoeming) beschikken en een eventuele melding zien als een mogelijk eigen falen dat hun contract in gevaar kan bren-gen.

Ook heeft een deel van de personeelsgroep met name het keuken-, het onderhouds- en het technisch personeel geen directe toegang tot het netwerk om een dergelijke melding te doen.

Sommige medewerkers durven niet in te gaan tegen deze jongeren omdat ze 's avonds dezelfde bus naar huis (externen en semi-internen) nemen.

Vorige week zijn er op twee dagen tijd drie collega’s bedreigt met een mes. Een andere collega heeft zo erg stampen gekregen dat die voorlopig al 14 dagen thuis gezet is door de dokter en voor verder onderzoek onder de scanner moet. En eindelijk heeft de arts geadviseerd om de politie in te lichten.

Deze week is een collega, na een telefoontje van zoonlief bedreigt door de vader, Er zijn met een gsm foto's van onze collega genomen waarmee gedreigd wordt die te verspreiden om een “prijs op zijn hoofd te zetten”. Ook nu is een klacht bij de politie neergelegd. Maar daar krijgen we te horen: “Ja, we kennen de betrokkene maar kunnen weinig doen. Hij/zij is minderjarig.”

Mensen houden er niet van om thuis te komen en op de vraag hoe hun dag was, weer eens de boodschap te moeten geven over de verschillende vormen van agressie die zich die dag hebben voorgedaan. En dan weet je het alleen nog maar van jouw departement/klas/leefgroep laat staan van wat er dan allemaal gebeurd is in de volledige voorziening.

Wij zijn het beu om partners van collega's te antwoorden dat we niet weten wat er moet gebeuren voor er ingegrepen wordt en dat het inderdaad niet gewoon meer is.

Laatst zei een collega: “Ik durf thuis niet over de agressie hier spreken want dan mag ik van mijn man niet meer komen werken.”

Collega's die professionele hulp zoeken, moeten dat uit eigen zak betalen...

Mag ik een vergelijking maken? Als een chauffeur van De Lijn te maken heeft met agressie en daar het slachtoffer van is, dan is het kot te klein. Minimum het gewestgedeelte van De Lijn wordt dan stilgelegd. Alle kranten schrijven in het lang en het breed over de feiten én minimaal de regionale TV-zenders én vaak zelfs de nationale zenders brengen er verslag over uit.

Heeft er eens iemand nagedacht wat er gebeurt als een opvoedster of opvoeder een rammeling krijgt? Er gebeurt helemaal niets: geen verhaal tegen de pers, tegen de politie of de jeugdrechter.

Welke norm hanteren wij in ons werk? Is dat de gangbare maatschappelijke norm? Neen wij zijn “extra-extreem-maatschappelijk tolerant” want: “het zijn ons gasten, hé.”

Wel, wij hebben het gehad. We hebben de directie en de inrichtende macht aangesproken en wij gaan samen naar de kabinetten van Welzijn en Onderwijs.

Liefst gaan wij niet alleen. Onze inrichtende macht is samen met ons een dossier aan het samenstellen met cijferbe-wijzen en wat er allemaal al gedaan wordt met de beperkte ontoereikende middelen die er nu voorzien zijn.

Wij vragen om een stakingsaanzegging uit te spreken naar de Vlaamse regering ter attentie van de departementen Welzijn en Onderwijs omwille van het personeelstekort en het groeiend aantal agressie-incidenten naar personeel en andere bewoners.

En neen ik heb het niet alleen over de sector welzijn maar ik spreek hier ook voor onze collega's van onderwijs. Daar-om een stakingsaanzegging van de zorg tegen een zogezegd zorgzame Vlaamse regering.

Wij roepen deze vergadering op om samen met de collega's van COC en COV een coalitie te vormen in deze zaak.

Vrienden, we zijn ten einde raad en wij weten dat deze klacht niet alleen bij ons speelt. Wij horen ook dat dit in andere instellingen het geval is.

Als er een forum is waar de vraag naar acties om de hier vermelde reden kan gesteld worden dan is het wel hier... Hoe kunnen we spreken van een zorgvernieuwing als de hedendaagse zorg niet efficiënt maar vooral niet op een veilige, rustige manier kan gebracht worden...

Twitter icon
Facebook icon
LinkedIn icon
e-mail icon