echte zorg op maat .be

Echte zorg op maat verdient een ernstige financiering

Opvoedster Sarah: " Een uurtje snoezelen werd al gauw een halfuurtje en wie is daar de dupe van?"

di 20 mrt 2018 - 9:35 -- Echte zorg op maat

Opvoedster Sarah is gefrustreerd dat zij omwille van al het praktische werk maar heel weinig tijd over heeft voor echt contact met de cliënten.

Mijn avonddienst start om 13u45. Zoals gewoonlijk ben ik ruim op tijd en heb dus wat tijd om werk dat bleef liggen in te halen: mails beantwoorden, papierwerk, … Ondertussen hoor ik collega’s van de ochtenddienst zeggen dat we een tekort aan pampers hebben omdat onze wekelijkse bestelling niet geleverd werd. De pamperlijst werd wel ingediend maar is zoek geraakt. Gevolg: tekort aan pampers.

Ik bel naar het economaat, dat is de dienst die binnen de voorziening verantwoordelijk is voor de verdeling van de pampers, leg de situatie uit en vraag vriendelijk of ik eventueel twee dozen kan komen halen zodat we de week kunnen overbruggen. Dat is geen probleem, ik mag ze komen ophalen.

Even overleggen met mijn collega van de avonddienst hoe we dat praktisch kunnen regelen. Om half drie begint er in de snoezelruimte een activiteit voor drie cliënten en één begeleider van de leefgroep moet aansluiten. Mijn collega zal in de leefgroep blijven bij de overige zes cliënten en ik zal meegaan naar de activiteit.

Leuk een uurtje snoezelen! Het is al weken geleden dat ik nog eens een activiteit met onze cliënten kan doen. Vlug alle cliënten uit bed halen na hun siësta. Hiermee zijn we wel even bezig want een aantal van onze cliënten zijn niet zo mobiel en gebruiken een tillift.

Ik kan vertrekken naar de activiteit. Oef, maar vijf minuutjes te laat! Als ik vlug even help zodat alle cliënten een gemakkelijk plekje vinden om te snoezelen (tillen op het waterbed) heb ik nu een rolstoel vrij om de zware pamperdozen te gaan ophalen.

Gelukkig ziet de begeleider van de dagbesteding het zitten om even alleen te blijven met de cliënten van onze leefgroep en die van de andere leefgroepen. Zo kan ik over en weer gaan om de pampers op te halen, naar de leefgroep te brengen en daarna nog een halfuurtje de activiteit met de cliënten bijwonen.

Kwart voor drie, ik klop aan bij het economaat. Waarvoor ik kom? Ik belde daarnet of ik twee dozen pampers kon komen ophalen. Diepe zucht als antwoord: “Je had al die tijd, en net nu wij in pauze willen gaan kom je.”

Ik sta perplex van dit antwoord maar blijf beleefd: “Ik moest mijn collega helpen met het uit bed halen van de cliënten, daarna cliënten brengen naar hun activiteit en ben dan zo snel mogelijk naar hier gekomen …” “Jaja, ‘t is goed.”

Een week later borrelt bij mij nog steeds kwaadheid, frustratie en onmacht. Wat ik eigenlijk had willen antwoorden: “Tijd, welke tijd? Er moet maar iets mislopen en ons zo mooi uitgeschreven dagverloop loopt in het honderd. Wij kunnen vaak niet eens onze pauze nemen om te eten, maar neem gerust je pauze hoor.”

Ik ging achteraf bij mezelf na waarom deze situatie me zo kwaad maakte. Ik vermoed dat het een algehele frustratie is naar de directie en de overheid die weinig of niets doet aan de hoge werkdruk en alle gevolgen van dien. Burn-outs: één plus één gratis. Kwaliteit van zorg: graag, maar wegens tijdsgebrek leven wij momenteel van verzorging naar maaltijd naar verzorging naar …

Het frustreert mij dat omwille van al het praktische werk er maar weinig tijd overblijft voor echt contact met de cliënten. Een uurtje snoezelen werd al gauw een halfuurtje. En wie is daar de dupe van? De cliënt zelf natuurlijk."

Twitter icon
Facebook icon
LinkedIn icon
e-mail icon