Ouder Stefan: “Als ouder voel ik me bedrogen, iedere ouder die zelf zorg gedragen heeft wordt afgestraft.”

Stefan's zoon heeft een mentale beperking en is kernautist. Hij wacht al 13 jaar op een budget.

silhouet man voor raam

Beste Mijnheer de Minister,

In 2006 vragen wij voor Kristof, mentaal gehandicapt en kernautist, een PAB (persoonlijke-assistentiebudget) aan. Hij is externe leerling in het BLO en aldus heel veel thuis. Onze vraag wordt goedgekeurd, doch helaas: het budget is uitgeput. Deze uitputting blijft de volgende jaren gewoon aanhouden…

In 2015 ga ik naar een infonamiddag van het VAPH en ik krijg goed nieuws: de ouders die altijd zelf voor de zorg van hun kind hebben ingestaan krijgen een hogere prioriteit.

Vol goede moed doe ik een aanvraag en krijg een positief antwoord. Hij krijgt een budget, meer bepaald categorie IX, de ernst van zijn handicap wordt aldus erkend.
Doch helaas, momenteel zijn alle budgetten op, dus wachten maar.

Dan komt er nog slechter nieuws. De toezegging dat ouders die altijd zelf voor hun kind gezorgd hebben een verhoogde prioriteit krijgen valt weg.

Als ouder voel ik me bedrogen. Iedere ouder die, ten koste van heel veel, zelf zorg gedragen heeft wordt aldus afgestraft: u deed dit goed, doet u maar verder. Met andere woorden: u had maar niet zo gek moeten zijn om dit allemaal zelf te doen…

Nu zijn we 2019. 13 jaren zijn voorbij sinds mijn eerste hulpvraag. 13 jaar met voortdurend veranderende regels telkens in het nadeel van mijn zoon die (voor alle duidelijkheid) nog steeds mentaal gehandicapt en kernautist is.

U geeft aan te stoppen met de politiek en uw “uittredingsvergoeding” van 428.000 euro te willen opnemen. Ik gun u dit, doch helaas, het budget is op. Van mij gaat u moeten wachten, minstens 13 jaar.
U geeft aan dat u hier hard voor gewerkt heeft. Wel ik, opvoeder in de gehandicaptenzorg, ook. De laatste 22 jaar zelfs dag en nacht, 365 dagen per jaar. Wanneer ik op pensioen kan gaan? Wie zal het zeggen? Misschien binnen 13 jaar? Oei, dan ben ik bijna 70…

Foto: Sasha Freemind