echte zorg op maat .be

Echte zorg op maat verdient een ernstige financiering

Werkneemster An: "Accepteer ik gewoon de minimale bezetting?"

do 22 mrt 2018 - 8:48 -- Echte zorg op maat

Naar aanleiding van de dag van de zorg, deelt An haar bekommernissen en gedachten over werken in de (ouderen)zorg.

Daar zit ik dan…in een ruimte waar alles bespreekbaar zou moeten zijn. Het gaat over ‘zorg dragen’. Velen zijn mij al voor gegaan. Er is een probleem. In tal van organisaties groeit de onrust. Het tekort aan personeel is voelbaar in heel de sector.

Het zijn schakels die men wegneemt waardoor de taken worden herverdeeld over de andere/overige aanwezige schakels. Dat betekent meer taken en extra werk maar aan de huidige bezetting verandert niets. Mocht je achter de schermen komen kijken, dan zal je zien dat zeker niet alles verantwoord is en dat er kantjes worden afgelopen. Ik geloofde dat dat bespreekbaar was, maar het tegendeel is waar.

Wat kan je nog meer doen dan gewoon proberen overeind te blijven in een omgeving waar een groot verschil heerst? Het zijn wij, de werknemers van de zorg, tegenover de managers en de directieleden. Beide partijen hebben zeker hun eigen verdienste en elk hun nut. Het is de afstand tussen beide die tal van gesprekken bemoeilijkt. Je kan het niet ontkennen dat het maar blijven-aanmodderen-is, zoals jaren daarvoor.

Ik merk het wel dat er geïnvesteerd wordt, in materiaal, in gebouwen, ... allemaal “prachtig”, maar investeren in ons, in het personeel? Of wat met de zorgvragers? Het is blijven aanmodderen.

Maar het is mijn mening dat juist op de dag van de zorg, op de dag dat buitenstaanders de zorg te zien krijgen in al haar schoonheid, wat dat ook mag zijn, dat we de andere kant niet mogen vergeten. De jaren in de zorg zijn voor mezelf een zoektocht naar antwoorden op vragen waarvan ik weet dat die niet altijd graag gehoord worden.

Het is een zoektocht in mezelf: kan ik overeind blijven? Kan ik berusten in het zwijgen en het niet meer aankaarten van bedenkingen, stop ik met mijn mening te geven. Accepteer ik gewoon de minieme bezetting?

Zijn het niet onze handen die geven en bieden in de zorg? Is het niet ons gevoel dat wij delen en ontvangen van anderen? Het blijven onze gedachten gevuld met verhalen, het zijn wij die de zorg geven.

Is het dan niet mogelijk om eerlijk te zijn tegenover elkaar? Mag een probleem of idee niet uitgesproken worden? Zonder verdere consequenties. Gaat het gewoon niet om durven samen te werken? Het aanvaarden van andere inzichten en elkaar soms tegemoet komen?

En begint dat alles niet met actief luisteren naar elkaar? Ondanks dat alles zijn wij met velen, die zorg blijven geven. Het gaat niet alleen over politieke standpunten, besparingen, tegemoetkomingen of onszelf, het gaat over al degenen die die zorg nodig hebben, het gaat over onze samenleving.

Twitter icon
Facebook icon
LinkedIn icon
e-mail icon